MADS (2024)

 

Μηδενιστικό ψυχόδραμα με "μεταλλαγμένους" ιδωμένο από την σκοπιά του παθόντα, γραμμένο και σκηνοθετημένο ευρηματικά ως 90λεπτο μονοπλάνο από τον David Moreau (THEM, THE EYE, SEULS).

Η κατάβαση στην παράνοια ξεκινάει με τη σπινταριστή γερμανό-post-punk μπασογραμμή του Computerstaat των ABWARTS (1980) και οι διανοούμενοι του βινυλίου θα κατουρηθούν πάνω τους που τα απροσάρμοστα μουσικά τους γούστα επιτέλους ακούγονται επί της οθόνης. Η πρώτη χαρακτήρας που συναντάει ο πρωταγωνιστής μας μετά την φρενήρη εισαγωγή στον νεο-νοσταλγικό χωροχρόνο διαθέτει και αντικαθεστωτικό τατουάζ Einsturnzende Neubauten στο χέρι, οπότε η δαντέλα από το επαναστατικό σωβρακάκι του δυτικο-βερολινέζου καταληψία/θεατή θα υγρανθεί ακόμη περισσότερο. 40 χρόνια μετά...

Βρισκόμαστε κάπου στη Γαλλία, ένα ήσυχο Αυγουστιάτικο απόγευμα. Ο ευκατάστατος νεαρός Romain τα έχει όλα: μούρη και ξερακιανή κορμοστασιά Ian Curtis, λεφτά, γκομενάκια, φιλαράκια έτοιμα να κλάσουν μαζί του χρησιμοποιώντας κάθε είδους ναρκωτικό και πρόσβαση σε κάθε νέου είδους ελάττωμα. Όταν σνιφάρει ένα νέο είδος σκόνης, προσφορά του προμηθευτή του, δεν αργεί να συναντήσει μια άγνωστη γυναίκα φυγά γεμάτη επιδέσμους η οποία είναι η ασθενής μηδέν σε κάποιο νέο κατασκευασμένο ρετρο-ιό. Αφού τον περιλούσει με το αίμα της μιας και δεν μπορεί να επικοινωνήσει με κάποιον άλλο τρόπο μαζί του (της λείπουν νύχια, δόντια και γλώσσα), τον αφήνει με την ιδέα πως είναι νεκρή και εμείς ακολουθούμε την πλάτη του μέχρι να μεταφερθεί η δράση στους επόμενους δύο χαρακτήρες (και οι δύο γκομενάκια του λιμοκοντόρου γόη). 

Οι φωτογραφίες που κατάφερα να τραβήξω περιέχουν περισσότερη δράση από το αλαργινό πρεζο-ταξίδι στην ανεξάρτητη αποδόμηση. 

SOUS LA SEINE (2024)

 

Γραμμένο από τους Yannick Dahan και Maud Heywang (LA HORDE, RABID DOGS, THE DIVIDE) και σκηνοθετημένο από τον Xavier Gens (FRONTIERES, THE DIVIDE, THE CRUCIFIXION, GANGS OF LONDON). Κλιματική αλλαγή, λεσβιακός έρωτας και επαναστατικό μπλε μαλλί, ότι πιο εμετικό έχει να σου φτυαρίσει το netflix στο πεπτικό σου σύστημα. Ευτυχώς η δράση εκτροχιάζεται με γεωμετρικό ρυθμό οπότε όποια εκφυλισμένα μηνύματα μέχρι το τέλος της ιστορίας γίνονται μακρινή κακή ανάμνηση με τους καρχαρίες να κολυμπούν ανέμελοι σε ένα πλημμυρισμένο Παρίσι.

Η κλιματική αλλαγή ανάγκασε τους καρχαρίες να εξελιχθούν με αποτέλεσμα ένας πεντάμετρος mako φρίκουλας να βρεθεί στα γλυκά και γεμάτα σκατό και e-coli βακτήρια νερά του Σηκουάνα. Κάνοντας τα πράγματα ακόμη χειρότερα το μεταλλαγμένο φρικιό μετά από παρθενογένεση ξεκινάει δικό του οικοσύστημα τροποποιημένων φονικών μηχανών αναπαραγωγής κατά μήκος του ποταμού. Κάπου εδώ εμφανίζεται ομάδα με ευαισθητοποιημένες καθυστερημένες με τζίβες και αμπέχονα που προσπαθούν να σώσουν το φρικιό από την "ασφυξία" του νέου του κυνηγότοπου, θέτοντας σε κίνδυνο τις ζωές των πλωτών σωμάτων ασφαλείας.

ΟΙ ΒΑΣΙΚΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ:

Η Berenice Bejo είναι η Sophia Assalas, η ηρωική πολεμιστής της πράσινης ανάπτυξης που καθαρίζει θάλασσες και συνειδήσεις για ένα καλύτερο μέλλον. Η καρχαρίας τρώει ζωντανά 4 άτομα της ομάδας της σε μια επιχείρηση καθαρισμού και εκείνη μένει με μετατραυματικό στρες. 

Ο Nassim Lyes (THE LAST MERCENARY) είναι το Αλγερινό ομορφόπαιδο/αστυνόμος του ποταμού, Adil. Πρώην στρατιωτικός που προτίμησε τη ζωή από τα παράσημα. Η αρσενική ενέργεια του δυστυχώς περιορίζεται σε στυλιζαρισμένες zoolander πόζες καταλόγου εσωρούχων που δεν σώζουν την ημέρα. Στο τέλος του πανικού μένει σαν πληγωμένη γκόμενα στην αγκαλιά της Sophia. Το Παρίσι βουλιαγμένο με πτερύγια να περιφέρονται στην επιφάνειά του ως φόντο της ρομαντζάδας.

Η 20χρονη Mika είναι η αυτιστική λεσβία με το μπλε μαλλί ενάντια στην πατριαρχία, την πυρηνική οικογένεια και σε όσες γενεές ανθρώπων προηγήθηκαν από εκείνη και κατέστρεψαν τον πλανήτη. Παρέα με τους τεχνο-νεο-χίπιδες φίλους της θα σώσει την πλανητική κολεκτίβα ξεκινώντας από την διάσωση του θηλυκού καρχαρία που έχει παγιδευτεί στα σκατόνερα του Σηκουάνα. Αυτό που ήλπιζα να γίνει κάθε φορά που άνοιγε το αφυπνισμένο στόμα της συνέβη στο 58ο λεπτό και ο καρχαρίας φίλος της την έκανε μια χαψιά. Ελπίζω η μπλε βαφή του μαλλιού να μην ήταν τοξική για τα ευαίσθητα άντερά του. 

VERMINES (2023)

 Γραμμένο ως πιθανή αλληγορία στο πρόσφατο πλανητικό θεατρικό της "πανδημίας" και σκηνοθετημένο να θυμίζει την αγωνία του πρώτου REC (2007) χωρίς να είναι μονοπλάνο πρώτου προσώπου από τον Sebastien Vanicek (αυτή είναι η πρώτη του μεγάλου μήκους προσπάθεια). Γνωστό και ως INFESTED.

O Kaleb είναι ένας 30χρονος μιγάς φτωχοδιάβολος ο οποίος ζει μαζί με την αδελφή του σε ένα καταβλημένο συγκρότημα πολυκατοικιών. Προσπαθεί να βγάλει τα προς το ζην στα όρια της παρανομίας πουλώντας λαθραία αθλητικά παπούτσια. Το λαϊκό οικοσύστημα της φιλότιμης πολυπολιτισμικής ανέχειας διαταράσσεται όταν πέφτει στα χέρια του ένα επικίνδυνο είδος αράχνης από κάποια χώρα πάνω στην άμμο που μάλλον έχει κατάληξη σε -σταν. 

Μετά την ανακάλυψη του πρώτου θύματος το κτήριο απομονώνεται από την αστυνομία με διαδικασίες εξπρές βιολογικού ολοκληρωτισμού (βλέπε μπατονέτα στο ρουθούνι και κωδικό στο κινητό αλλιώς δεν έχει έξοδο) και κηρύσσεται καραντίνα με τους ένοικους να μένουν εγκλωβισμένοι παρέα με τους νέους τους οχτάποδους φίλους. Η αράχνη που πήρε υπό την προστασία του ο συλλέκτης εξωτικών ειδών φαίνεται πως έχει την ικανότητα να μεταλλάσσεται και να αυξάνεται γεωμετρικά σε μέγεθος με σκοπό να προστατέψει το είδος της το οποίο πολλαπλασιάζεται εξίσου επικίνδυνα στα σκοτεινά σημεία του βρωμερού κτηρίου. Ο χρόνος κυλάει αντίστροφά για τον Kaleb και την παρέα του με τον Δαρβίνο να πετάει την "εξέλιξη των ειδών" από το παράθυρο ενός μεταφυσικού μονισμού. Τα αρθρόποδα σιχάματα δεν είναι φίλοι του ανθρώπου και στον τρόπο αντιμετώπισής τους λειτουργούν μόνο τακτικές xeno-αφανισμού STARSHIP TROOPERS. Ο μόνος τρόπος να σε "αγκαλιάσει" μια αράχνη είναι μέσα στο κουκούλι που θα σε τυλίξει ώστε να σου ρουφήξει τα υγρά όσο θα ουρλιάζεις μέσα στο κεφάλι σου παράλυτος.

RAW (2016)

Βελγο-γαλλική παραγωγή , γραμμένη και σκηνοθετημένη από την Julia Ducournau .
Η Justine ξεκινάει το πρώτο της εξάμηνο στην κτηνιατρική σχολή .
Η οικογένειά της αποτελείται από μανιακούς χορτοφάγους , κάτι το οποίο έχουν καταφέρει να περάσουν και στην έφηβη , ήπιων τόνων φοιτήτρια .
Μετακομίζει στην πανεπιστημιούπολη όπου και κοινωνικοποιείται στην απροσάρμοστη πλευρά της ελευθεριακής κουλτούρας του Liberte-egalite-πουτανολέ από την πρώτη κι όλας νύχτα με "καψόνι" αϋπνίας από τους παλιούς : Ήρθατε εδώ για να παρτάρετε μέχρι τέλους - και να πάρετε και ένα πτυχίο όποτε καταφέρετε να διαβάσετε .
Λόγω της φήμης των επίσης κτηνιάτρων γονιών της που έχουν αποφοιτήσει από το ίδιο πανεπιστήμιο , η Justine θεωρείται legacy και η διατήρηση των καλών της βαθμών την κάνουν εύκολο στόχο στους καθηγητές της .
Η μόνη της κοινωνική σχέση μέσα στη σχολή είναι η μεγαλύτερη αδελφή της Alexia και ο demi-ομοφυλόφιλος μιγάς συγκάτοικος της Adrien .
Μετά από γαλατική τελετή μύησης για το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς η οποία περιλαμβάνει την κατάποση ωμού συκωτιού από λαγό , η Justine γεμίζει εξανθήματα σε όλο της κορμί και αρχίζει να έχει ανεξέλεγκτη όρεξη για κρέας .
Αυτό είναι μόνο η αρχή για το κανιβαλικό ταξίδι στον τριτοβάθμιο τρόμο που ακολουθεί μέχρι την αποκάλυψη του πατέρα μετά την κορύφωση του αιματοβαμμένου δράματος πως οι άγριες ορέξεις είναι οικογενειακό χαρακτηριστικό από την πλευρά της μάνας (δεν έχει πάρει μόνο η Justine από την μαμά , αλλά και η Alexia) .
Κανένα μεταφυσικό στοιχείο που να σχετίζει την κατάσταση της νεαρής γυναίκας με βρικόλακες , λυκάνθρωπους , ή οτιδήποτε έχει να κάνει με άλλα όντα που μπορεί να κυκλοφορούν ανάμεσά μας . Παραμένει κλινικά καθαρό από φαντασμαγορία μέχρι τέλους το άγνωστο origin των γυναικών της οικογένειας , γεγονός που μετατρέπει τον τρόμο και την σεξουαλικότητα που εκρήγνυται μέσα στην οθόνη σε βαθύ συμβολισμό του αρχέγονου καταναλωτή που υπάρχει μέσα στον κάθε άνθρωπο (ποιός δεν έχει σκεφτεί να κόψει κομμάτι από τον/την συντροφό του κατά την διάρκεια του σεξ ;) .
Μεγαλύτερη ανατριχίλα από bikini αποτρίχωση με κερί που να κολλάει πάνω σε πληγή δεν πρέπει να υπάρχει .

THE NIGHT EATS THE WORLD (2018)

Γραμμένο από τον Jeremie Guez ( A BLUEBIRD IN MY HEART , LUKAS ) και σκηνοθετημένο από τον Dominique Rocher .
Βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του Pit Agarmen .
Θα μπορούσε να είναι γνωστό και ως Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΒΟΥΒΩΝ ΝΕΚΡΩΝ , αλλά ευτυχώς η παντελής έλλειψη κλανοκωμωδίας που πλέον ορίζει το συγκεκριμένο είδος το σώζει από οποιαδήποτε ιλαρότητα .
O Sam ( γιατρός εν μέρη ηθοποιός Anders Danielsen Lie - PERSONAL SHOPPER ) πηγαίνει σε ανοιχτό πάρτι που διοργανώνει στο διαμέρισμά της η πρώην του με σκοπό να πάρει πίσω μια κούτα με πράγματά του τα οποία τα χρειάζεται για την μουσική του . Η κοινωνιοπάθεια που φαίνεται στην αδιαφορία/αμηχανία του να επικοινωνήσει με τον οποιονδήποτε τον οδηγεί μεθυσμένο σε ένα δωμάτιο που ευτυχώς έχει την προ νόηση να κλειδώσει πριν λιποθυμήσει για το υπόλοιπο της νύχτας .
Ξυπνάει το επόμενο πρωί και ο κόσμος έχει πάει στον διάολο .
Ο Sam ανακαλύπτει με τρόμο πως το σπίτι είναι άδειο και κατεστραμμένο με πηγμένο αίμα να διακοσμεί την απουσία των χιπστεράδων του μεσονυκτίου . Η πρώην του έχει γίνει νεκροζώντανη κανίβαλος με το μισό της πρόσωπο να απουσιάζει και προσπαθεί να τον φάει μόλις ανοίγει την πόρτα του διαμερίσματος για να δει τι συμβαίνει στην υπόλοιπη πολυκατοικία .
Μόνος , ο Sam προσπαθεί να αποφύγει τους βουβούς κανίβαλους που περιφέρονται μέσα στο κτήριο , αλλά δεν μπορεί να βγει από αυτό καθώς ο δρόμος είναι γεμάτος .
Ο απροσάρμοστος Sam αρχίζει να μιλάει σε ένα παγιδευμένο ζόμπι μέσα σε ένα ασανσέρ γιατί μάλλον χρειάζεται κάποιου είδους επικοινωνίας για να μην τρελαθεί από την απομόνωση και την έλλειψη ήχου στο περιβάλλον του . Πριν δεν μιλούσε σε άνθρωπο και είχε την μουσική του να εκφράζεται .
Οι εβδομάδες περνούν και η παράνοια διακόπτεται από την εμφάνιση της Sarah . Ο Sam την περνάει αρχικά για βουβό ζόμπι και την τραυματίζει σοβαρά στο στομάχι .
Η νεαρή γυναίκα έχει επιζήσει τόσο καιρό κινούμενη από ταράτσα σε ταράτσα .
Η ζωή επανέρχεται σε μια μορφή κανονικότητας και ο Sam παίρνει τα πάνω του . Φτιάχνουν μαζί μουσική .
Με τον καιρό η Sarah θέλει να ρισκάρει πηδώντας στην απέναντι πολυκατοικία . Ο Sam θέλει να μείνουν στην ασφάλεια που τους παρέχει το κτήριο .
Η Αναμενόμενη Ψυχιατρική Ανατροπή :
Φυσικά τα πάντα βρίσκονται μέσα στο κεφάλι του γιατί η Sarah δεν επέζησε ποτέ του χτυπήματος που της επέφερε και ο παλαβός εκλογικεύει την απουσία δημιουργώντας συζητήσεις που του επιβάλει το ένστικτο επιβίωσης . Πρέπει να φύγει και να δει τι συμβαίνει εκτός κτηρίου γιατί το φαγητό έχει τελειώσει μαζί με τον τρόμο που θα προκαλούσαν τα όποια μουγκανίσματα των νεκροζώντανων .

HORSEHEAD (2014)

Γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον Romain Basset .
Η αινιγματική ηρωίδα του Romain Basset , χάνεται μέσα σε ένα βάρβαρο εφιαλτικό ονειροτόπιο στο οποίο ο απροκάλυπτος ερωτισμός , η αναγέννηση μέσω της απώλειας , ο τρόμος του αγνώστου και η εξισορρόπηση της ίδιας μέσα από το πέρασμα στον "επόμενο" κόσμο αφήνουν όσους βρίσκονται εκτός οθόνης να αναρωτιούνται τι δεν πηγαίνει καλά με τον αρχέγονο εαυτό τους και δεν καταλαβαίνουν τι βλέπουν .
Η Jessica ( Lilly-Fleur Pointeaux - RONIN ) , ταλαιπωρείται από επαναλαμβανόμενους εφιάλτες από τότε που ήταν μικρή κοπέλα . Αυτό την οδήγησε μεγαλώνοντας στο να αρχίσει να μελετά την ψυχοφυσιολογία των ονείρων και να αρχίσει την ψυχανάλυση προσπαθώντας να ερμηνεύσει τον συμβολισμό των γεγονότων που παρακολουθεί στα ακραίως ζωντανά όνειρα της .
Μετά τον θάνατο της γιαγιάς της την οποία δεν γνώριζε ιδιαίτερα , η Jessica θα βρεθεί στο πατρικό της σπίτι , όπου θα περάσει λίγες μέρες πριν τη κηδεία μαζί με την μητέρα της που δεν φαίνεται να συμπαθεί καθόλου . Εκεί θα εγκλωβιστεί ακόμη περισσότερο στον ονειρικό της εαυτό , καθώς η ληθαργική κατάσταση που της φέρνει ένας ξαφνικός πυρετός θα την καθηλώσει στο κρεβάτι για αρκετές ημέρες φέρνοντας την αντιμέτωπη με την αλήθεια που κρυβόταν μέσα στο κεφάλι της όλα αυτά τα χρόνια .