ROBOT GIRLFRIEND: REVENGE (2025)

 

Ο αγαπημένος κατά συρροή μασέρ που παριστάνει τον ηθοποιό/παραγωγό/σκηνοθέτη, Jamie Grefe (THE CENTIPEDE STRANGLER, BLOOD RUSH, BIKINI GUILLOTINE) επιστρέφει ως Bryan σε άλλο ένα ψυχόδραμα επιστημονικής αυτή τη φορά φαντασίας και παρολίγον σεξουαλικής παρενόχλησης προσπαθώντας να δημιουργήσει μια αλληγορία βιασμού και ελεύθερης θέλησης μεταξύ κυρίου και υποτακτικού.

H Nao (Sofia Papuashvilli - LASERIUM, TORMENT OF THE WITCH, SORRORITY GIRL MASSACRE: HERUMTREIBER, BIGFOOT: PRIMAL ENCOUNTER) είναι η πειθήνια ρομποτική φιλενάδα/Μοντέλο 472 του φετιχιστή Bryan. Όταν αρχίζει να ξεπερνάει τον προγραμματισμό της και να ανακαλύπτει την "αγάπη" (;), ξυπνούν μέσα τις δολοφονικά ένστικτα που μόνο τα έμπειρα χέρια του Grefe μπορούν να κατευνάσουν με τις γνωστές τεχνικές υπνωτισμού που διαθέτει. Το μαχαίρι που κραδαίνει απειλητικά το σέξι ρομπότ είναι το ίδιο πλαστικό prop από το BLOOD RUSH (2025) και γενικότερα κάθε άλλης ταινίας του Grefe εντός του 2025. 

Αν ο Grefe αποφασίσει κάποια στιγμή να μετατρέψει όλη τη φιλμογραφία του σε πορνογραφία οι νουθεσίες του θα αποκτήσουν περισσότερη απήχηση στο κοινό. 

BLOOD RUSH (2025)

 

Γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον ανεξάρτητο φετιχιστή καρατερίστα σκηνοθέτη παραγωγό Jamie Grefe (THE CENTIPEDE STRANGLER και άλλοι 45 τελετουργικοί βιντεο-τίτλοι). Βρίσκεται ανάμεσα στις 38 ταινίες που ξεπέταξε ο υπερ-δραστήριος καλλιτέχνης εντός του 2025. Εδώ ο χουφτωματίας εμφανίζεται ως ο κατά συρροή θωπευτής Bryan (ρόλο τον οποίο επαναλαμβάνει και στα ROBOT GIRLFRIEND: REVENGE, BOY OF YOUR DREAMS και ANATOMY LAB).

Τέσσερεις φοιτήτριες απολαμβάνουν τις ανέσεις ενός τσοντόσπιτου με πισίνα με τον Grefe να τις "τρομοκρατεί" στα όρια της σεξουαλικής παρενόχλησης με τις χερούκλες του για μια ολόκληρη ώρα. Ο κατά συρροή μασέρ της ιστορίας εμφανίζεται από το πουθενά λες και βγήκε από τους επαναλαμβανόμενους εφιάλτες των κοριτσιών που θέλουν απλά να διασκεδάσουν. Η όλη "δράση" διαδραματίζεται ενός δωματίου όπου οι κοπέλες (και ένας αστυνομικός στο τέλος της περιπέτειας) πηγαίνουν για να ξαπλώσουν και καταλήγουν έρμαια στις ορέξεις του σαδομαζό μάγου. Πέρα από πλαστικό προπ μαχαίρι, διαθέτει για άλλη μια φορά δυνάμεις υπνωτισμού τις οποίες χρησιμοποιεί για να αναγκάζει τα θύματά του να χαλαρώνουν πριν ξεκινήσει τα δικά του. Η λατέξ μαύρη μουτσούνα που φορά θυμίζει αρκετά τον Δρακονιανό επικυρίαρχο Claus Schwab. Όλα είναι όνειρο μέσα σε όνειρο, με τον ιδιοκτήτη του σπιτιού να εμφανίζεται ανάμεσα σε unedited σκηνές δύο φορές.

THE CENTIPEDE STRANGLER (2025)

 

Ο Gregory Hatanaka (SAMURAI COP 2, THE AMITYVILLE COP) παρουσιάζει άλλη μια 65λεπτη βιντεο-επιτυχία χαμηλού προϋπολογισμού για αγρίους. Γραμμένη και σκηνοθετημένη από τον παραγωγικότατο χειριστή κάμερας Jamie Grefe (το 2016 είχε "σκηνοθετήσει" την softcore εκδοχή του DOUBLE D DUDE RANCH αντί του Jim Wynorski, το 2025 "σκηνοθέτησε" γύρω στις 70 ταινίες όπου πρωταγωνιστεί ο ίδιος με σκοπό να χουφτώνει καλλιτεχνικά τις νεαρές πρωταγωνίστριες με τίτλους όπως SORORITY GIRLS MASSACRE: GUTS OF ECSTASY και BLACK STATIC AT THE MOMENT OF DEATH, PARANORMAL BODY STREAM, BUTCHERED AT SUNDOWN, BLOOD OF LA LLORONA, THE IDAHO COLLEGE KILLER, ROBOT GIRLFRIEND: REVENGE, SORORITY GIRL MASSACRE: HERUMTREIBER, LA LLORONA KAMASUTRA, KAMASUTRA COWGIRL, BREATH OF KNEES, BIKINI GUILLOTINE, κτλ.).

Ο Jamie πρωταγωνιστεί ως ο "στραγγαλιστής σαρανταποδαρούσα", αλλά θα του ταίριαζε περισσότερο η προσωνυμία του στραγγαλιστή/θωπευτή/μασέρ με την αποκριάτικη πλαστική σαρανταποδαρούσα. Τα 65 λεπτά καυτού ψυχοδράματος αναλώνονται σε σκηνές ξεδιάντροπου χουφτώματος και ψευδο-οργασμών σε κρεβάτια ενώ ο Jamie φορώντας την μάσκα του παλαβού ικανοποιεί το φετίχ του πετώντας πάνω στα κορίτσια (εύφημη μνεία στην εύπλαστη ερμηνεία της Hannah "KAMASUTRA COWGIRL" Webb) το πλαστικό προπ του τίτλου και ζαχαρωτά σε σχήμα σκουληκιών. 

bonus Tarantin-ικό πλάνο για τους σινεφίλ ακολούθους του ΣΙΝΕΣΦΑΓΕΙΟΥ

, οι οποίοι όταν δεν δακρύζουν σε σκηνές του Truffaut και του Godard την παίζουν με πατουσάκια

LITTLE BONE LODGE (2023)

 

Γραμμένο από τον συμμετέχοντα ηθοποιό Neil Linpow και σκηνοθετημένο ψυχολογικό δράμα από τον Matthias Hoene (COCKNEYS VS ZOMBIES).

Κάπου στην μισανθρωπική καταχνιά της βροχερής Σκοτίας παρακολουθούμε την καθημερινότητα μιας φαινομενικά απλής οικογένειας. Ο πατέρας νέγρος και κατάκοιτος σε αναπηρικό καροτσάκι, η μητέρα ξανθιά και λευκή και η έφηβη κόρη πιο λευκή και από το γάλα. Ένα και ένα δεν κάνουν δύο σε αυτή την επιδοτούμενη από τις ΜΚΟ του Soros-νεοταξήτικη μικτή οικογένεια μιας και κανένας από τους τρεις δεν έχει την οποιαδήποτε συγγένεια με τον άλλο. Αυτή η τραγική συνειδητοποίηση έρχεται βαθιά μέσα στη διάρκεια της ιστορίας, όταν η κρυμμένη συγκάτοικος που αράζει ακροτηριασμένη μέσα σε ένα κλειδωμένο δωμάτιο στο πίσω μέρος του σπιτιού, αποκαλύπτει το ψυχολογικό προφίλ της παλαβής μητέρας (Joely Richardson - EVENT HORIZON, THE PATRIOT, MAGGIE, COLOR OUT OF SPACE) η οποία περιθάλπτει και τιμωρεί ως δύναμη της φύσης με την ίδια ευκολία όταν τα υπόλοιπα μέλη δείχνουν την ανάλογη συμπεριφορά απέναντί της. Δύο αδέλφια που έχουν πάρει τον στραβό δρόμο, τα οποία έτυχε να βρεθούν στην μέση του πουθενά μετά από μια αιματηρή ληστεία, καταλήγουν στο ξεκομμένο από τον υπόλοιπο κόσμο αγροτόσπιτο και γίνονται το φυτίλι που ανατινάζει την επίπλαστη ηρεμία της ψευδο-οικογένειας στον αέρα. 

THE HOUSE WAS NOT HUNGRY THEN (2025)

 Γραμμένο και σκηνοθετημένο ως άσκηση στην αυτοϋπνωση από τον επιμελώς απροσάρμοστο ξεναγό/ηθοποιό/σεναριογράφο/γλωσσολόγο Σκοτσέζο, Harry Aspinwall.

Μέσω πέντε στατικών καμερών σε συγκεκριμένους χώρους/διαδρόμους/δωμάτια ενός σπιτιού στις εσχατίες της παγωμένης Σκοτσέζικης υπαίθρου, παρακολουθούμε το 90λεπτο στοίχειωμα/ψυχόδραμα του Harry. To "σπίτι δεν πεινούσε τότε", σίγουρα όμως οι υπόλοιποι νυστάξαμε στα 10 πρώτα λεπτά της "αφήγησης". 

Ο 79χρονος δίμετρος καρατερίστας Clive Russell (THE 13TH WARRIOR, BOOK OF BLOOD, THE WOLFMAN, THE WICKER TREE, OUTPOST: BLACK SUN, GAME OF THRONES, THE TERROR) προσπαθεί να προσδώσει τον απαραίτητο τρόμο του αφύσικου ύψους του, παριστάνοντας τον μυστηριώδη μεσίτη ο οποίος βοηθάει να χορτάσει το σπίτι με τους εκάστοτε αγοραστές που εξαφανίζονται μυστηριωδώς (βλέπε κατά προσέγγιση κυνηγητό από κάμερα σε κάμερα), τόσο που ούτε εμείς εκτός οθόνης καταλαβαίνουμε πότε, που και πως συμβαίνει.