LITTLE BONE LODGE (2023)

 

Γραμμένο από τον συμμετέχοντα ηθοποιό Neil Linpow και σκηνοθετημένο ψυχολογικό δράμα από τον Matthias Hoene (COCKNEYS VS ZOMBIES).

Κάπου στην μισανθρωπική καταχνιά της βροχερής Σκοτίας παρακολουθούμε την καθημερινότητα μιας φαινομενικά απλής οικογένειας. Ο πατέρας νέγρος και κατάκοιτος σε αναπηρικό καροτσάκι, η μητέρα ξανθιά και λευκή και η έφηβη κόρη πιο λευκή και από το γάλα. Ένα και ένα δεν κάνουν δύο σε αυτή την επιδοτούμενη από τις ΜΚΟ του Soros-νεοταξήτικη μικτή οικογένεια μιας και κανένας από τους τρεις δεν έχει την οποιαδήποτε συγγένεια με τον άλλο. Αυτή η τραγική συνειδητοποίηση έρχεται βαθιά μέσα στη διάρκεια της ιστορίας, όταν η κρυμμένη συγκάτοικος που αράζει ακροτηριασμένη μέσα σε ένα κλειδωμένο δωμάτιο στο πίσω μέρος του σπιτιού, αποκαλύπτει το ψυχολογικό προφίλ της παλαβής μητέρας (Joely Richardson - EVENT HORIZON, THE PATRIOT, MAGGIE, COLOR OUT OF SPACE) η οποία περιθάλπτει και τιμωρεί ως δύναμη της φύσης με την ίδια ευκολία όταν τα υπόλοιπα μέλη δείχνουν την ανάλογη συμπεριφορά απέναντί της. Δύο αδέλφια που έχουν πάρει τον στραβό δρόμο, τα οποία έτυχε να βρεθούν στην μέση του πουθενά μετά από μια αιματηρή ληστεία, καταλήγουν στο ξεκομμένο από τον υπόλοιπο κόσμο αγροτόσπιτο και γίνονται το φυτίλι που ανατινάζει την επίπλαστη ηρεμία της ψευδο-οικογένειας στον αέρα. 

THE LAST CABIN (2025)

 

Γραμμένο και σκηνοθετημένο ως found footage περιπέτεια τρόμου/εισβολή σε σπίτι πρώτου προσώπου από τον Brendan Rubnicki (THE HAUNTING OF THE SUICIDE HOUSE, INTO THE FOREST, THE HAUNTING OF THE MORGAN ESTATE, THE HAUNTING OF THE MURDER HOUSE, FOREST OF DEATH, HORROR IN THE FOREST, κτλ.). Από το 2017 φαίνεται πως ο Rubnicki γραφεί, χρηματοδοτεί και σκηνοθετεί την ίδια ταινία με διαφορετικούς τίτλους.

Ομάδα φιλόδοξων παραγωγών ανεξάρτητων ταινιών βρίσκει τη τέλεια τοποθεσία για το γύρισμα της επόμενης ταινίας τους: μια φαινομενικά εγκαταλελειμμένη καμπίνα στο βάθος του δάσους. Φυσικά μέσα στα RBNB σκοτάδια της άγριας φύσης καραδοκούν ακόμη πιο άγριοι μασκοφόροι παλαβοί με άγνωστα δολοφονικά κίνητρα τύπου THE STRANGERS (2008) και το καλλιτεχνικό εγχείρημα ολοκληρώνεται με κραυγές και επιθανάτιους ρόγχους αγωνίας σε πρώτο πρόσωπο ψυχολογικής διεπαφής με τον θεατή η οποία έχει παλιώσει ήδη από το THE BLAIR WITCH PROJECT (1999).

GOLDILOCKS AND THE THREE BEARS: DEATH & PORRIDGE (2024)

 

Άλλο ένα Βρετανικό παιδικό παραμύθι του 19ου αιώνα έλαβε την διαστροφική διασκευή/αποδόμηση προς εύπεπτη τέρψη των απροσάρμοστων της συνειδητο-κυψέλης της σύγχρονης εποχής. Γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον Graig Rees (ANNABELLUM: THE CURSE OF SALEM). "Βασισμένο" στο βιβλίο του Robert Southey, Goldilocks and the Three Bears (1837). Η κάπως σοβαρή του προσέγγιση στο slasher είδος θυμίζει περισσότερο ταινίες όπως τα THE STRANGERS. Η σύγκριση παραμένει εκεί γιατί έχουμε να κάνουμε με διαφορετικά μεγέθη κόστους παραγωγής. 

Τέσσερεις φίλοι αποφασίζουν να γιορτάσουν γενέθλια σε μια εξοχική κατοικία στη μέση του πουθενά. Το σπίτι στο οποίο πηγαίνουν ανήκει σε παλαβούς που φοράνε μουτσούνες αρκούδας και βρίσκονται υπό τις διαταγές μιας άλλης μασκοφόρου η οποία αναλαμβάνει τον ρόλο της Χρυσομαλλούσας του παραμυθιού (παίζοντας με τον αλγόριθμο, αν βάλεις το Goldilocks στο google translate θα σου βγάλει "Χρυσαυγίτες", αλλά μάλλον θα είχαμε να κάνουμε με άλλου είδους ταινία). Η Χρυσομαλλούσα και η παρέα του εθνικού συνδέσμου της λοιπόν, αρέσκονται στο να βασανίζουν και να σκοτώνουν ανθρώπους μέσα στο δάσος. Πόσο μάλλον, αγνώστους που κοιμήθηκαν στα κρεβάτια τους και έφαγαν τον χυλό τους. Το πάρτι ξεκινά και οι κραυγές συνεχίζονται όταν η τελική επιζών προσπαθήσει να βρει σωτηρία σε κοντινή αγροικία. 

Ο "ανερχόμενος" Flex Singh είναι ο Ινδός Sikh ο οποίος παριστάνει "έναν από την παρέα" και ξεχωρίζει σαν τη μύγα μέσα στο γάλα με γεύση κάρυ. Έχει ιερή αποστολή να καθιερώσει την βιοποικιλότητα στις βιντεο-παραγωγές και να γίνει action ήρωας εκτός Ινδίας, γιατί εκεί ήδη έχουν χιλιάδες ομορφόπαιδα με κοιλιακούς και σφαλιάρες που αψηφούν τους φυσικούς νόμους. 

BETTER WATCH OUT (2016)

 

Γιορτινό ψυχόδραμα κατά συρροήν παλαβού προ-έφηβου, γραμμένο και σκηνοθετημένο ως HOME ALONE υπό κανoνικές συνθήκες slapstick-slasher φονικών αποδόσεων των σπιτικών παγίδων από τον Chris Peckover. Γυρισμένο στην καλοκαιρινή Αυστραλία με προϋπολογισμό 3 εκατομμυρίων δολαρίων. Τα έσοδα της ταινίας ήταν 188 χιλιάδες δολάρια. Μετά το UNDOCUMENTED του 2010, αυτή ήταν η τελευταία σκηνοθετική απόπειρα του Peckover.

Η 17χρονη Ashley (Olivia DeJonge - THE VISIT, ELVIS) ετοιμάζεται να αφήσει την μικρή πόλη όπου μεγάλωσε και να πάει να σπουδάσει. Παραμονή Χριστουγέννων θα κάνει μια τελευταία καλή πράξη προσέχοντας τον εκλεπτυσμένο 12χρονο Luke (Levi Miller - TERRA NOVA, SUPERGIRL, KRAVEN THE HUNTER) ώστε να έχει μια νύχτα διαθέσιμη για να χαλαρώσει και να σκεφτεί το πως θα ξεπεράσει τον χωρισμό της με τον αγαπημένο της τον οποίο θα αφήσει πίσω. H ήρεμη νύχτα θα εξελιχθεί σε βραδιά αγωνίας και θανάτου καθώς ο 12χρονος παλαβός είναι τρελά ερωτευμένος με την νεαρή κοπέλα και σκοπεύει να κάνει τα πάντα για να την κατακτήσει: ξεκινώντας με μια στημένη εισβολή αγνώστων μασκοφόρων στο σπίτι. Παρέα με τον συνδιοργανωτή απροσάρμοστο παιδικό του φίλο, οι διαπροσωπικές σχέσεις όλων των εμπλεκόμενων χαρακτήρων (οι δύο πρώην της Ashley θα καλεστούν στο προμελετημένο σκηνικό θανάτου) θα εκτροχιαστούν σε μια αλληλουχία αιματοβαμμένων γεγονότων που έχουν χειρότερη κατάληξη και από την Αυγουστιάτικη black metal νύχτα του 1993 στο Όσλο της Νορβηγίας.

Οι απόντες γονείς που θα επιστρέψουν και θα τελειώσουν την νύχτα εξόδου τους με ουρλιαχτά είναι οι Patrick Warburton (SCREAM 3, THE TICK) και Virginia Madsen (HIGHLANDER II: THE QUICKENING, CANDYMAN, THE PROPHECY, DEAD RISING: WATCHTOWER, PREY FOR THE DEVIL).

HOME ALONE: THE HOLIDAY HEIST (2012)

 

Πέμπτη ταινία της σειράς και πλέον δεν χρησιμοποιείται αρίθμηση. Όπως και η προηγούμενη, έτσι και εδώ έχουμε να κάνουμε με χριστουγεννιάτικη τηλε-ταινία του τρόμου (έπαιξε στο ABC Family). Οι υπότιτλοί δίπλα στον αναγνωρίσιμο τίτλο είναι αρκετοί για παιχνίδι. Γραμμένο από το δίδυμο παραγωγών, Aaron Ginsburg και Wade McIntyre (INTELLIGENCE, THE 100) - Χριστούγεννα χωρίς Ααρόν δεν γίνονται. Σκηνοθετημένο από τον Peter Hewitt (BILL & TED'S BOGUS JOURNEY, GARFIELD: THE MOVIE). Το μόνο που θυμίζει τις πρώτες ταινίες είναι το σκηνικό, οι slalstcik αυτοσχέδιες παγίδες (που έχουν χάσει την ισχύ τους) και ο χαβαλές του μικρού σπανού μπροστά από τον καθρέφτη του μπάνιου με τον αφρό ξυρίσματος. 

Ο δεκάχρονος Finn Baxter (ο δωδεκάχρονος τότε Christian Martyn) μετακομίζει στο καινούργιο του σπίτι στο Maine (από την ηλιόλουστη και μέσα στο κατρουλιό/σκατό στους δρόμους από τους πρεζάκηδες California - η ταινία είναι γυρισμένη στον Καναδά βέβαια) μαζί  με τους γονείς και την μεγαλύτερη αδελφή του. Τα παιδιά είναι αποκομμένα από τους δικούς τους και βρίσκονται μπροστά σε μια οθόνη (βλέπε 2024). Δεν γνωρίζει πως στο σπίτι του υπάρχει κρυφό υπόγειο δωμάτιο όπου βρίσκεται ένας πανάκριβος "χαμένος" πίνακας του Edvard Munch (1863-1944). Όπως επίσης δεν γνωρίζει πως το σπίτι δεν είναι στοιχειωμένο από το πνεύμα ενός νεκρού γκάνγκστερ, οπότε τα DIY καλαμπούρια με τις παγίδες παίρνουν μια μεταφυσική στροφή 180 μοιρών από άποψη ατμόσφαιρας και αναφορών στις προηγούμενες τέσσερεις ταινίες. Φυσικά δεν είναι Kevin McAllister και μου φαίνεται πως υπάρχει κάτι το ανησυχητικά γυναικωτό στην ερμηνεία του και στο μαλλί του. Είναι από τα πρώτα θύματα της disneφ κατήχησης. Μοιάζει θα έλεγα με σπανό τριαντάρη που προσπαθεί να κάνει το παιδάκι παρόλο που είναι όντως παιδάκι. Πλέον στα 24 του φωτογραφίζεται γυμνόστηθος με στρατηγικά κατεβασμένα κάτω από τον αφαλό Kalvin Clein εσώρουχα. Γονείς και αδελφή παραμένουν αδιάφοροι στον περιβάλλοντα χώρο της κωμικής αστάθειας. 

Ο 69χρόνος τότε Malcolm McDowell (THE CLASS OF 1999, CYBORG 3: THE RECYCLER, FIST OF THE NORTH STAR, EVILENKO, DOOMSDAY, ZOMBEX) απολαμβάνει τα συντάξιμα ένσημα παριστάνοντας τον αρχηγό σπείρας κλεφτών έργων τέχνης. Αυτός και οι δύο συνεργοί του θα πέσουν θύματα στις σχεδόν θανατηφόρες παγίδες του μικρού ακοινώνητου στο δεύτερο μισό της ταινίας. Επίσης πιστεύει πως βρίσκεται σε κάποιο στοιχειωμένο σπίτι. Είχα να τον δω σε εξευτελιστική σαχλο-κωμωδία από το A CLOCKWORK ORANGE (1971) του μουσάτου που σκηνοθέτησε την "προσελήνωση στο φεγγάρι" και το CALIGULA (1979) του κωλάκια Tinto Brass.

Άλλο αναγνωρίσιμο μέλος της συμμορίας των καρατερίστων/ταλαίπωρων ληστών είναι η Jessica (Debi Mazar). H μούρη της φιγουράρει στα μουσικά βίντεοκλιπς της αδίστακτης Καμπαλόπληκτης πλέον τραβεστί ροφός από το πολύ τράβηγμα Madonna από το 1982 (αρχικά ως backup dancer, μετά όλο και πιο κοντά στην κάμερα και δίπλα στο άψυχο φρικιό της "ποπ").